Greccio, to miejsce, gdzie św. Franciszek "chętnie przebywał, ponieważ było bogate w ubóstwo i w odlegle położonej celce, zrobionej z występu skalnego, mógł swobodnie oddawać się ćwiczeniom duchownym". Często powtarzał, że "w żadnym wielkim mieście nie widziałem tylu nawróceń, jak w tym małym Greccio". To tu Święty przygotował pierwszy żłóbek i obchodził narodzenie Dzieciątka Betlejemskiego; to tu ze względu na zasługi i modlitwy św. Franciszka stało się, że ustały klęski, minęły niebezpieczeństwa, nie trapiły ich wilki, ani burze gradowe.
Niech i to Greccio ubogaca swoim ubóstwem i pobudza do ćwiczeń duchowych i coraz gorliwszego służenia Panu!

Najwyższy, chwalebny Boże, rozjaśnij ciemności mego serca
i daj mi, Panie, prawdziwą wiarę, niezachwianą nadzieję i doskonałą miłość,
zrozumienie i poznanie, abym wypełniał Twoje święte i prawdziwe posłannictwo.

W Regule niezatwierdzonej św. Franciszka (7.2) czytamy: “Niech będą mniejsi…”.

Co to dzisiaj dla nas znaczy? W jaki sposób mogę być mniejszym dzisiaj i to w taki sposób, w jaki życzyłby sobie św. Franciszek? W jaki sposób mogę być mniejszym we wspólnocie, przed braćmi, przed ludźmi, którym służę, z którymi i dla których pracuję…?

Być mniejszym dzisiaj?! Ale jak? W jaki sposób?

W styczniu 2008 r. rozpoczęło swoją działalność Centrum Edukacyjne św. Maksymiliana w Dar es Salaam w Tanzanii. Projekt, który zakłada wybudowanie i prowadzenie szkoły podstawowej i średniej jest prowadzony przez misjonarzy z Zakonu OO. Franciszkanów (OFMConv) z Prowincji MB Niepokalanej z Warszawy, którzy są obecni tutaj w Tanzanii od 1988 r., przy współpracy z jedną z tutejszych rodzin, która ofiarowała ziemię pod budowę całego projektu. Motto Centrum brzmi: "Education that adds value!" Głównym celem całego przedsięwzięcia jest podwyższenie wartości człowieka i w jakimś stopniu całego kraju, poprzez pomoc w osiągnięciu dobrego wykształcenia szczególnie tym dzieciom, które mają duże możliwości intelektualne, ale widoczny jest brak możliwości materialnych rodzin, aby posłać swoje dzieci do innych dobrych, lecz płatnych szkół, gdzie również mogłyby otrzymał dobre wykształcenie. Czytaj dalej wraz z galerią zdjęć...

Roku zeszłego opisywałem w kalendarzu, jak powstaje "Rycerz Niepokalanej". Opowiadałem tam, jak to ze stosów czasopism i listów z artykułami i z wytężonej pracy umysłu, żeby każdy numer przyczynił się do tym większej ufności ku Niepokalanej, do rozszerzenia Jej królestwa w duszach, powstaje rękopis pisany piórem na papierze. Jak myśli przelane na papier zamieniają się we wprawnych rękach zecera na stronice złożone z metalowych literek. Jaka to żmudna praca po jednej literce złożyć nowy numer. Jak potem stronice całe liter metalowych (czcionek drukarskich) na maszynie drukarskiej smarują się farbą drukarską i odbijają się na arkuszach papieru. Jak zadrukowane arkusze w introligatorni "falcują", tj. składają w ośmioro, jak potem na maszynce zszywają je drutem, jak obcinają, pakują i wysyłają w świat do Sz[anownych] Czytelników. - Tego już powtarzał nie będę, ale opowiem, co jest u nas nowego.

I znowu w pociągu - dnia 6 IV 1924 - bo doprawdy w ten prawie tylko sposób można się łatwo spotkać z ludźmi o najrozmaitszych poglądach. Więc w pociągu właśnie opowiadałem, jak się nawrócił Ratisbonne, gdy pewien pan, który miał pretensje do decydowania bez dowodów, zauważył ironicznie: "Jak to się ładnie księdzu opowiada". Odrzekłem, że mogę też służyć dokumentami, bo właśnie niedawno otrzymałem z Rzymu ich zbór wydany w r. 1892. - Niech więc coś niecoś z nich zamieszczę. A naprzód trochę urywków z listu do ks. proboszcza, kierownika arcybractwa dla nawracania grzeszników.

W tych dniach przyszła do mnie pewna pani i prosi, bym się udał do chorego, który.... nie chce się spowiadać. Był już u ks. H. i ten właśnie przysłał ją do mnie, bo zabiegi jego chybiły.
- Czy odmawia on do Matki Najśw[iętszej] choćby jedno "Zdrowaś Maryjo" na dzień? - spytałem.
- Proponowałam mu to, ale odpowiedział, że w Matkę Bożą nie wierzy.
- To proszę mu zanieść ten medalik - rzekłem podając Cudowny Medalik. - Czy dla pani przyjmie on go i pozwoli sobie zawiesić na szyi?

Bodaj czy nie przedwczoraj zadał mi N.N. to pytanie:
- Dobrzy zazwyczaj cierpią, a złym nieźle często się powodzi. Gdzie tu sprawiedliwość?
- Pan Bóg jest nieskończenie sprawiedliwy, prawda?
- Tak jest.
- Inaczej nie byłby Bogiem. - Więc Pan Bóg musi za każdy dobry uczynek nagrodzić i każdy zły ukarać. Żaden czyn, żadne słowo, żadna myśl, nie ujdzie Jego sądu. A teraz czy jest na świecie człowiek choćby najgorszy, który by nigdy nic dobrego nie uczynił?

NIE WIERZĘ, że wszechświat powstał sam ze siebie, bo z niczego samo ze siebie nic nigdy nie powstało i powstać nie może.
NIE WIERZĘ, że wszechświat powstał przypadkiem z jakiejś materii, bo żadna dotąd maszyna nie zbudowała się sama przypadkiem, nawet skromny zegarek; a tym bardziej żadna maszyna nie stworzyła maszyny podobnej sobie, a twory żyjące przechodzą z pokolenia na pokolenie przez tyle już tysięcy lat.

Wszyscy szczęścia pragną i za nim gonią, ale niewielu je znajduje, bo nie szukają tam, gdzie ono jest.
Wyjdźmy na ulicę. Szerokim chodnikiem gorączkowo spieszą ludzie różnego wieku stanu, a każdy dąży do jakiegoś celu, który ma być cząstką jego szczęścia. Środkiem przesuwają się powozy i samochody, a ci, co w nich siedzą, marzą o - szczęściu. W wystawowych oknach najrozmaitsze towary ofiarowują się przechodniom, by właścicielom swym i kupcom przybliżyć - szczęście.

Należy wzmiankować i ze czcią wspomnieć to, co uczynił w dzień narodzenia Pana naszego Jezusa Chrystusa, na trzy lata przed dniem swojej chwalebnej śmierci, w kasztelu zwanym Greccio. Był na owym terenie mąż imieniem Jan, dobrej sławy, a jeszcze lepszego życia, którego święty Franciszek kochał szczególną miłością, ponieważ mimo że w swojej ziemi był on szlachcicem i człowiekiem bardzo poważnym, jednak gardził szlachectwem cielesnym, natomiast szedł za szlachectwem ducha. Jego to właśnie, prawie na piętnaście dni przed narodzeniem Pańskim, święty Franciszek poprosił do siebie, jak to często zwykł czynić, i rzekł doń: „Jeśli chcesz, żebyśmy w Greccio obchodzili święta Pańskie, pośpiesz się i pilnie przygotuj wszystko, to ci powiem. Chcę bowiem dokonać pamiątki Dziecięcia, które narodziło się w Betlejem.